Voor Elysa - NLVoor ElysaI.Zwijgend staarde ik naar het eindeloze zwart in de ruimte. Zwarte, kale muren, een zwarte vloer en een zwart plafond. Het zwarte, de onmiskenbare duisternis. Het leek wel alsof er nooit een einde aan zou komen. Alsof ik hier voor eeuwig zou zitten. Eigenlijk was ik van dat laatste ook stellig overtuigdHoeveel dagen er inmiddels al verstreken waren, wist ik niet meer. Ik was al lang geleden gestopt met tellen. Het leek allemaal toch zinloos te zijn. Mensen wisten niet langer van mijn bestaan af. Of eigenlijk waren ze het niet eens echt vergeten, ze wílden het zich simpelweg niet herinneren. En in dat laatste kon ik ze ge